Slopen en opnieuw beginnen: ''Voor het eerst in mijn leven woon ik in een helemaal nieuwe woning.''

Op zaterdag 1 februari 2025 kregen de bewoners in Rumerslanden te horen dat hun woning gesloopt wordt. Eén van die bewoners is Saskia van Dorp. Wat gebeurt er allemaal na zo’n sloopboodschap? En hoe begin je weer opnieuw in een andere woning? We vroegen het aan Saskia zelf.

“Ik zag het wel aankomen,” begint Saskia. “Het huis was oud en het tochtte. Dus ik ben heel blij dat ik ben verhuisd naar een levensloopgeschikte woning in de buurt”. Op de vraag waarom ze in Rumerslanden wilde blijven wonen, zegt ze: “Het is mijn wijk! Het is gezellig en ik heb mijn vrienden hier. Het is niet meer als vroeger, toen je nog een touwtje door de deur kon doen, zodat de buren gemakkelijk naar binnen konden. Maar het is nog steeds heel fijn wonen hier.”

Hoe het vroeger was
Saskia heeft aan de Bevrijdingslaan en aan de Frits te Brinkstraat gewoond. Daarna heeft ze ruim 29 jaar aan de Derk Smoeslaan gewoond in de woning die wordt gesloopt. Toen ze hier kwam wonen, woonden er vooral oudere mensen. Samen met de buren maakte ze dan bustochten met Ter Beek Reizen.

De bewoners trokken veel meer met elkaar op dan nu. Saskia werkte toen op de basisschool tegenover haar woning. En ze woonde samen met haar vriend Gerrit. Hij is in 2015 overleden en sindsdien woont ze alleen.

Hopen op een levensloopgeschikte woning
Omdat haar woning gesloopt wordt, had Saskia voorrang op een nieuwe woning, net als alle andere bewoners in Rumerslanden. Wie het langst in de wijk woonde, had eerste keus. Saskia woonde al 29 jaar in de woning aan de Derk Smoeslaan, en wilde heel graag een levensloopgeschikte woning. Daarvan werden er dertien gebouwd en zij was nummer vijftien op de lijst. Toen twee bewoners een eengezinswoning kozen en een bewoner geen nieuwbouwwoning koos, kon zij als laatste een levensloopgeschikte woning krijgen. Saskia straalt als ze zegt: “Ik was zó blij dat ik in de gang struikelde en hard op mijn knieën viel. Ik heb lang blauwe benen gehad, maar dat kon me niets schelen. Ik was echt overdonderd, omdat ik het niet verwachtte. Nog steeds ben ik zo ontzettend blij. Voor het eerst in mijn leven woon ik in een helemaal nieuwe woning. Prachtig!”

De verhuizing
We vroegen Saskia ook waar ze het meest tegenop zag. “Niet dat ik mijn ‘oude’ huis moest achterlaten. Ik heb er heel fijn gewoond, maar had vooral zin om lekker opnieuw te beginnen”, zegt Saskia. Wel zag ze op tegen de verhuizing en het klussen.

Ze kan zelf niet tillen en slepen. Gelukkig heeft ze veel hulp gehad van vrienden en buren. Daarnaast had ze vier uur klushulp van Sint Joseph. Ze zag ook op tegen het uitzoeken van nieuwe spullen, zoals de vloer en behang. Het maken van keuzes vindt ze lastig. Daarom ging er altijd een vriendin mee als ze iets ging kopen. “Ik moest wel keuzes maken, want het geld is zomaar op als je gaat verhuizen,” zegt Saskia. “Ik kreeg een vergoeding van Sint Joseph en ik had nog een tegoedbon gewonnen voor trapbekleding. En ook nog een bon bij een tuincentrum. Daar kan ik mooi iets voor in de tuin van kopen. Hoewel ik liever alleen maar stenen in de tuin heb, hoor.” Natuurlijk begrijpt ze wel dat een beetje groen goed is voor de afwatering en tegen hitte. Er staan inmiddels mooie hortensia’s in de achtertuin.

Nieuwe woning
Saskia woont nu alweer een paar weken in haar nieuwe woning. En met heel veel plezier! Het is er lekker warm, alles is nieuw en er is veel ruimte. Het fijnste is dat ze nu beneden kan slapen, wassen en douchen. Met de buren is ze ook heel blij. “Die kende ik natuurlijk al van mijn vorige woning. Mijn naaste buurvrouw Jannie woonde eerst achter mij. Eigenlijk zijn het geen nieuwe buren. We hebben elkaar gewoon meegenomen,” lacht Saskia.

Vrijwilligerswerk
Saskia is vrijwilliger bij Wijkcentrum ’t Dok. In het wijkcentrum kent iedereen haar. De sfeer is er heel gemoedelijk. Iedere dinsdag- en donderdagavond staat ze daar achter de bar. Dat vindt ze heel leuk om te doen, want ze is graag onder de mensen. Daarom gaat ze ook regelmatig
naar de bingoavond en de kaartavond. Ze zit niet graag alleen thuis. “Vorig jaar ben ik geopereerd aan mijn heup. Toen moest ik zes weken thuis
zitten om te herstellen. Ik werd er gek van,” vertelt Saskia.

Terugkijken op afgelopen jaar
Op de vraag wat voor haar het belangrijkste was het afgelopen jaar, zegt Saskia: “Uitkijken naar deze mooie nieuwe woning. Ik kon niet wachten, de tijd ging veel te langzaam. Natuurlijk moest er ook wel veel geregeld worden. Daar zag ik wel wat tegenop. Maar kijk wat ik nu heb. Veel vrienden en kennissen willen komen kijken. Nou, ze zijn van harte welkom!”. Van de oude woning of de oude straat mist ze niets. Nou ja, het uitzicht misschien. Ze had mooi vrij zicht. “Maar hier is het ook prima. Ik kijk niet direct bij overburen in huis, gelukkig,” lacht ze.